Zabili go i uciekł (Jan)

Zabili go i uciekł, taki scenariusz ma być

Jaskrawy kapucynku, jeśli chcesz żyć

Powiedział gostek z pukawką w ręce

Kiedy siedziałem, właśnie w łazience

Spust miałem niezły, prawie tak duży

Tak w giwerze miał ten człowiek rudy

Mówi, wstawaj, bierz się za pisanie

I niech nie będzie to jakieś marne popierdywanie

Majtek nie wciągnąwszy rzuciłem się na krzesło

W tym samym czasie życie mi przed oczyma przeszło

Różowe dzieciństwo i groszkowożótłe panostwo

Cała marniutka egzystencyjka jak wąsate wujostwo

Maszyna do pisania gotowa już była

A papier i jego białość aż w oczy mnie biła

Może to jednak był gostek z giwerką

Bo poczułem też uderzenie i chęć spotkania z ER-ką

Siadłem niespokojnie na krzesła poduszkę

I zacząłem snuć historię, jak to widział pewien pan komuszkę

Jak mu się spodobała

I już niedługo potem bliżej mu być znana miała

Historia toczyła się szybko i porywiście

Jak hulające na wietrze liście

Była bijatyka, całowanie

Jazda samochodem, spacer powolny i masłem smarowanie

On i ona, ona komuszka, on nie w tę stronę

Ona chciała, on jej wianek traktował jak koronę

Opozycja jednak to nie bajka

A komuszki, chcieli dopaść grajka

Bo grał on na oboju bardzo wytrwale

Szczególnie w orkiestrze hutniczej Samochwale

Zasadzili się więc na niego, wykorzystując biedną komuszkę

I już szykowali dla niego mała blaszaną puszkę

Ale miłość silniejsza jest niż niejeden totalny ustrój

A z czasem usłyszy nawet lustruj

Komuszka wybrała libertarianizm, zabiła na niby

Gostka-oboja kiedy poszli to na grzyby

Komuszki stare odpuścili, a on żywy

Niczym bożek Pan i Dionizos ruchliwy

Uciekł z ekskomuszka na zachód daleki

Żeby nie ciągnęły się za nimi żadne ścieki

Tak to historia krótka i barwna się skończyła

A w mnie groza moja sytuacją znowu się obudziła

Gostek giwerkę cały czas przy mózgu mym miał

Jakby moją pikaweczkę zatrzymać chciał

Ale historia chyba mu się spodobała

Bo wtem mgła się znikąd pokazała

A on sposobem ninja znanym tylko

Zniknął zabierając mi ostatnie mleko milko

Stałem tak oniemiały na krześle siedząc

By odetchnąć po chwili i już niedługo jedząc

Udać się do łazienki, skąd wyrwać mnie miała

Wena moja, pod postacią gostka z giwerką objawiona