Sonet (Ada)

Gdy kobieta usycha z tęsknoty za wiosną

Poczynają jej oczy we smutku się lubić

Nie przestają jej usta o rosie wciąż mówić

Zawżdy wtedy jej serce pieśń nuci miłosną

Lecz gdy wreszcie nastanie wiosenne cudnienie

A cudowność jaśnista oblecze pagórki

Gdy pożyczy mi szczodrze noc gwiazdy – swe córki

I zaczyna się dla mnie wiosenne pachnienie –

Oddechem wówczas łykam najmniej tysiąc kwiatów

Ustami wykrzykuje swych grzechów miliony

Ogarniam ramionami las sióstr swych i bratów

I pytam pędów spod ziemi wyrosłych

Warto li oknem wyglądać, warto mieć nadzieję?

Warto niewiasto, krzyczą, warto czekać wiosny!