poniedziałek, 2 grudnia 2013

Ślimaki (Czarny)

zalaczony tekst jest wulgarny.
i oblesny.
robiony byl przy kawalku: 'rammstein - ich will' i przy nim powinien byc  czytany.
wylaczyc spellcheckera, bo strona bedzie wygladala jak choinka.
chce, zeby to wszystko bylo jasne zanim zaczniecie, lub nie zaczniecie, czytac.
odnosnie konca - na swiecie jest ponad 40 000 gatunkow slimaka.
czlowieka chyba tylko jeden.


‘ślimak, ślimak pokaż rogi…’

o tak! tak! tak! tak! zabij mnie. zmiażdż mnie. połącz z ciężarem który muszę dźwigać całe życie! tak. tego właśnie chcę! zasyp moje parszywe ciało solą. patrz jak się wiję. zmieszaj moje szczątki z kwasem. rozgnieć. tak! spal. tak!



Buddha:
There is rebirth of character,
but no transmigration of a self.
Your thought-forms reappear,
but there is no ego-entity transferred.

oh to hell with this shit!!! burn me! torch me bitch! burry me!

Budda:
Istnieje odrodzenie osobowości,
ale nie migracja ‘Ja’.
Twoje formy myślowe powracają,
ale nie ma przeniesienia istoty ego.

do diabła z tym gównem!!! spal mnie! spopiel mnie dziwko! pogrzeb mnie!


nie??? dobrze słyszę? jaki jestem? ‘nieszkodliwy’? ‘nieszczęśliwy’? ‘właściwie-to-niebrzydki’?!
głupia dziwko. i tak wpełznę ci pod buta. nie dziś to jutro. wreszcie znajdziesz mnie na podeszwie.

a jeśli się nie uda, to za ten elementarny brak zrozumienia odegram się! rozumiesz? O-DE-GRAM! kiedy już zdechniesz, będę trawił twoje truchło od środka. wślizgnę się przez któryś z twoich rozkładających się otworów i urządzę sobie dziką orgię. ten ktoś, to coś, dla czego się teraz poświęcasz - obecny obiekt twojej pierdolonej litości - nigdy nie zrobi cię tak wilgotną jak ja. zapewniam! cała będziesz w moim śluzie.

tak bardzo brakuje mi zębów. tak chętnie bym się wyszczerzył.

… i obyś następnym razem odrodziła się /‘odrodził’? zwitter!!!./ jako gazela-albo-antylopa a ja jako mucha tse-tse-w-twoim-rannym-boku-wijąca-sobie-gniazdo. HA! tym razem wpakowanie szyi w paszczę lwa nic ci nie da jebana kurwo. jaki lew pożre ofiarę która gnije już za życia? ha ha ha nie będziesz już wisiała nad żadnymi drzwiami. o nie. ha ha!

no dalej! zgnieć. pokarz w końcu kły owieczko! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
ukarz mnie! spraw mi ból. uderz. uderz! uderz!!! rozmarz między kamieniami. podnieś z trawy i zaciśnij pięść. poczuj jak chrzęszczę. jaki jestem oślizgły. poliż dłoń - posmakuj nareszcie zwycięstwa.



pytanie:

a ty? czego się szczerzysz? 
myślisz, że do ciebie nie trafię?
bezpiecznie tam za szkłem-czy-papierem?

odpowiedź:

będę bawił się twoją krwią.
będę lizał twoje ciało.


robactwomięczakiszarańczaowady:
/ludzie/:

ich will die Ruhe stören
ich will dass ihr mich gut seht
ich will dass ihr mich versteht
[…]
könnt ihr uns hören?
/wir hören euch/
könnt ihr uns sehen?
/wir sehen euch/
könnt ihr uns fühlen?
/wir fühlen euch/








nie.
nie jestem sam.


Ślimaki (Monika)

Szedłem powoli. Nie spieszyło mi się już nigdzie. Sprawa wydawała się zamknięta, choć nawet nieustannie siąpiący deszcz i śliskie powierzchnie bruku nie mogły ani na chwilę przeszkodzić mi o niej myśleć. Jak dawno? Nie pamiętam od kiedy zajmuję się tą sprawą i tylko nią. Nawet zacząłem o niej myśleć w ciągłym czasie teraźniejszym. Przynajmniej o tym wiem. Jeszcze.
Wszystko zaczęło się pewnego pięknego dnia w podwarszawskim ogrodzie. Słońce przypiekało niemiłosiernie,więc starałem się jak najszybciej doczołgać do jakiegoś cienia. Śluzu było jak kot napłakał, dawno już nie piłem, więc wlokłem się strasznie powoli tym bardziej, że głowę tak naprawdę miałem zaprzątniętą zupełnie innymi sprawami. Zastanawiałem się, a o ile pamiętam zastanawiałem się nad tym od zawsze, jak to się dzieje, że widziałem już tak wielu, którzy starali się przejść przez, jak zwykłem to nazywać, torowisko a żaden z nich nie znalazł się  po drugiej stronie? Skąd wiem, że nikomu się nie udało? To proste. Nikt nie wrócił. Po co mieliby tam chodzić i nie dać znaku życia. Gdzie to ja słyszałem, że gdyby ktoś znalazł się odcięty na zawsze od ludzi, bez nadzieji, że ktoś odnajdzie kiedyś chociażby jego zapiski, nie robiłby absolutnie nic. Zatem zdaje mi się, że ich tam wcale nie ma. Cóż z tego, że mogliby być, skoro nie przekazali nam żadnych wiadomości. Nie ma ich, bo nie ma wiadomości, nawet jeśli istnieją, nie istnieją. Było zatem sucho. Zza trzcin, od strony rozległych chropowatych płaszczyzn zaczęło dolatywać mnie przytłumione dudnienie. Zastygłem. Dopiero po jakimś czasie uświadomiłem sobie, że znajduję się zbyt daleko. Tam, gdzie dochodzili ostatni, właściwie, o ironio, dobrnąłem tam myśląc o bezzasadności wszelkiego działania. Wszystko zaczynało się zapętlać. Wiedziałem, że działanie moje jest powolne, byłem tam już jednak. Ta oznaka nierozerwalności zrazu uderzyła mnie jakimś ciężarem, potem doprowadziła do momentalnej nostalgii, która mogła przedłużać chwile w nieskończoność. Każde momenty rozciągnięte jak śluz pode mną, utkwione w linię, którą wyznacza zwój skorupy. Zastygłem. Głuchy stukot wzmacniał się, potężniał. Nie rozróżniałem potęgowania. Dopadały mnie tylko powracające co jakiś czas modulacje podwyższającego się łoskotu, który stawał się nie do wytrzymania. Moje wrażenia nie mogły następować, one były korelacją uświadamianych wartości. To był obraz. Czułki napotkały na coś twardego, cofnęły boleśnie. Wtedy straciłem orientację zatoczywszy się wewnątrz bezwarunkowego odruchu chronienia. Przez jakiś czas chcąc nie chcąc nie uczestniczyłem w rzeczywistości. Nagle cisza, zupełna. Starałem się coś zrobić, uciec jakoś, wydostać się stąd niepostrzeżenie, jakby mnie tu w ogóle nie było. Najszybciej jak mogłem, zdawało mi się, że trwa to godzinami, wszedłem na pierwszą pochyłość. Była ciepła, czarna, niezbyt śliska. Stamtąd przedostałem się na bladą srebrzystą powierzchnię, którą dość szybko dotarłem do lekkiego wklęśnięcia. Tam zatrzymałem się, żeby odpocząć. Nie wiedziałem gdzie jestem. Wszystko zmieniło położenie- droga, którą tu przyszedłem leżała pod kątem prostym do mojego obecnego stanowiska. Zanim jednak zdążyłem się nad tym faktycznie zastanowić stało się coś niesamowitego. Nagle usłyszałem powracający huk i jednocześnie coś wstrząsnęło mną gwałtownie. Nie mogłem rozeznać okolicy, wszystko wirowało tuż za czubkiem mojej skorupy. Byłem zupełnie zdezorientowany. Dobrze, że zdążyłem już nieco przylgnąć do powierzchni, dzięki czemu jakoś utrzymałem się na swoim stanowisku mimo zabójczych zawrotów głowy. Schowałem czułki, podkuliłem ogon i czekałem. Mogło to trwać minutę, albo godzinę. Straciłem rachubę czasu, nie wiedziałem gdzie jestem. Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem po zatrzymaniu się piekielnego mechanizmu był jakiś brak. Zrazu nieuświadomiony, potem coraz silniejszy i jasny. Otóż nie było tu zieleni. Wszystko wokół tchnęło jakimś zatęchłym szaroburym kolorem. Gdy tylko zsunąłem się z felernego miejsca pod nogą poczułem coś dziwnego- nie była to zwykła powierzchnia, pudrowy piasek, czy żwirek, ale coś w rodzaju śliskich, następujących po sobie nieskończenie twardych wypukłości. Zdezorientowany ruszyłem przed siebie.
 Nie spotkałem tu nikogo ze swoich. Żywię się w zwałach śmiecia, które czasem znajduję w zakamarkach i zaułkach rozrzucone fantazyjnie i niedbale. Cud, że udało mi się kupić prochowiec i kapelusz z filcu, bo być może wzięto by mnie za ślimaka a tego staram się za wszelką cenę uniknąć.
 Nie wiem gdzie jestem. W każdym razie fakt, że nie ma tu żadnego z naszych skłania mnie do nieśmiałych i coraz straszniejszych przypuszczeń, że oto jestem po drugiej stronie. Wiem, że zaczynam wariować...


Ślimaki (Jan)

Smutna prawda o ślimaku



- No i wymyśliłeś jakiś tytuł?
- Nie, zupełnie nic. Wydaje mi się, jakbym miał pustkę w głowie. Myślisz, że to jakiś kryzys, który prędzej czy później przejdzie?
- Nie wiem, mogę mieć tylko taką nadzieję...

Ślimakowałem sobie właśnie zboczem, jak to ostatnio mam w swoim zwyczaju, kiedy to zobaczyłem tych dwóch facetów. Swoją drogą mógłby ktoś, wreszcie wymyślić zbocza, z których się tylko schodzi. Wszystkim od razu żyłoby się lepiej. Każde dziecko wie, że w dół jest zawsze łatwiej.
Wracając do tych facetów... Kiedy ich zauważyłem, strugali coś w drewnie. Wyglądało to jednak, trochę tak, jakby robili to bezmyślnie, jakby myśleli, o czymś zupełnie innym. A jako, że byli ode mnie w odległości kilkunastu metrów, pomyślałem, że jeśli mają ze sobą jakieś jedzenie, na przykład jakiś ser czy inne pierogi, to może zdążę do nich dotrzeć. Założyłem sobie, że podróż zajmie mi jakiś tydzień. Może byli zapobiegawczy i wzięli ze sobą namiot.
Można by się zapytać, po co, mi byli ci ludzie. W skrócie można powiedzieć, że oczekiwałem od nich odpowiedzi. A miałem masę pytań tłoczących się pod rogami. Przede wszystkim jak wybrnąć z tego wszystkiego. A poza tym to może chociaż oni będą wiedzieli jak mam zrobić jakiś dobry uczynek.
Kiedy prosiłem, że teraz, to ja chciałbym trochę wolniejsze życie, nie myślałem, że mnie władują w ślimaka. Dobra, przyznaję miałem za mało punktów na słonia, czy chociaż hipopotama, ale ślimak? Żeby chociaż jakiś żółw, ale nie. Czasami wydaje mi się, że oni tam są po to, że robić wszystkim na złość... Eeee, nie, nie, cofam to, co powiedziałem. Ja wcale tak, nie myślałem. Wiem, że wasze wybory są zawsze słuszne. Tak, tak wiem, że gdybym wcześniej miał więcej dobrych uczynków, wszystko wyglądałoby inaczej. Tak, wiem punkty, ale gdzie się podziało miłosierdzie? Też można wykupić za punkty? A tak w ogóle to jak sobie wyobrażacie dobre uczynki w wydaniu ślimaka? Tak to też cofam... Przepraszam, nie chciałem tego powiedzieć, naprawdę.
Koniec, nie będę już o tym myślał, bo jeszcze okaże się, że wyląduję następnym razem jako, jakaś muszka menda.
                O, minął jeden dzień a oni tam dalej siedzą. Jest więc szansa. Ostatnio jak chciałem dopaść jakichś ludzi, zabrakło mi ledwie dwóch metrów. Byłem już prawie przy nich. Niestety, okazuje się, że faktycznie, prawie robi różnicę.
                A w ogóle takie ślimacze życie to jednak nie bajka. Chciałem, żeby żyć trochę wolniej, ale żeby od razu tak dosłownie to traktować? Nie można, jednak powiedzieć, że nie ma żadnych plusów, chociażby własny dom na grzbiecie. Nie mam przynajmniej problemu, żeby do niego wrócić, jak się gdzieś zasiedzę. Szkoda tylko, że ciągle muszę myśleć o tym, żeby pochłaniać na potęgę wapń. A znajdź wapń na łące...
                Ale tak naprawdę to minusów jest o wiele więcej. Zaczynając od jednej nogi, oczu na szypułkach, śluzu, który jest wszędzie, a kończąc na seksie. Kto w ogóle wymyślił, żeby chodzić na jeden nodze? Przecież to jest nienaturalne. Powinno się chodzić na parzystej liczbie nóg. Widział ktoś zwierzę na trzech czy pięciu nogach? No właśnie, więc dlaczego jedna?
                Kolejny dzień za mną. Miałem żyć wolniej a wydaje mi się jakby dni mijały mi jak minuty. Ciekawe, czy oni ciągle tam siedzą. Kurde, trawa mi zasłania. No nic, trzeba mieć nadzieję.
                Tak, czasami szypułki się przydają, ale jednak dyskomfort związany z tym, przewyższa pozytywne strony. A tak swoją drogą to ciekawe, po co ślimakowi takie oczy. Przecież nawet z szypułkami nie może zobaczyć co jest ponad trawą. Taki ślimak to jednak ma przerąbane.
                No i ten śluz. Mam go wszędzie. Czasami wydaje mi się, że płynie mi żyłach i tak naprawdę to nim nawet oddycham. Tak jakby każda komórka mojego ciała, oprócz właściwej sobie funkcji, miała tą dodatkową, wydzielanie śluzu.
                Następny dzień. Są. No dzięki Bogu, nie sunę na darmo.
                Najgorszy jednak w tym wszystkim jest seks ślimaków. No to jest jedna wielka... Nawet nie wiem jak to nazwać i nie chcę sobie tego wyobrażać. Hermafrodytyzm, to pomyłka przyrody. Żeby mieć dwa narządy płciowe i samemu sobie robić dzieci? To bije wszystko na głowę. Kiedy to sobie uświadomiłem a właściwie uświadomił mi to inny ślimak, to myślałem, że zejdę.
                Tak czy inaczej, ciągle nie mogę wymyślić, co miałbym zrobić jako dobry uczynek. A może bycie ślimakiem, to taka pokuta? Z tego co pamiętam, pokuta jest nawet bardziej punktowana. Tak, to musi być to...

                - Idziemy. Nic tu nie wymyślimy.
                - Może jeszcze chwilę? Siedzimy tu kilka dni, co za różnica, czy spędzimy tu jeszcze kilka?
                - Nie. Nie mogę już tu myśleć.
                - Jak chcesz. Chodźmy... Och ty, rozdeptałem ślimaka. Ślimak? Hm... rozdeptany ślimak na zboczu, może być?
                - Co ty masz z tą biologią? Najpierw jakieś żuki, mrówki a teraz ślimaki.
                - A masz coś lepszego?
                - No nie, nie mam. Ech, to może chociaż niech będzie chociaż krócej. Może ślimak na zboczu?

- Dobra, niech będzie. To możemy teraz wracać.

Ślimaki (Dorota)

Manna z Nieba


„Manna z nieba”, mowił Mi, „Manna z nieba. Wiary nie dacie, ale tak właśnie było.” I opowiedział nam kolejny raz historię z jednego z milknących życiem dni. Przeżył właśnie ponowne wyrwanie i kiedy oszołomiony dochodził do siebie coś białego pojawiło się przed nim. Zjadł więcej niż kiedykolwiek przedtem naraz i im więcej jadł, tym więcej się pojawiało. Podstawione jak na tacy przed otwór chłonny. I teraz opowiada o mannie z nieba. Więcej tego nie doświadczył, ale tamto miejsce stało się Mekką.
Był u nas taki jeden. Zi. Mały, trochę dziwy. Wyrwania znał tylko z opowiadań, atoli wielce go kręciły. Pytał wszystkich jak to jest, chcial sam doświadczyć. Poszedł pewnego razu do Mekki ze swoim bratem. Odczekali na milknący życiem dzień, wystawili głupie głowy i nic. Ani wyrwania, ani manny. W swej niecierpliwości byli jednakże bardzo wytrwali. Przeżyli dwie pory deszczowe, uciekli wielkim ssaczom – zaczęli swoiście żyć w Mekce. I przestali odliczać kolejne wstające życiem dni. Któregoś razu natknąłem się na tego brata przy czerwonym poidle. Kiepsko wyglądał, niechętnie rozmawiał. Dowiedziałem się jednak, że Zi został koniec końców wyrwany, ale nim on – brat – zdołał go odnaleść, Zi był już martwy. Wprasowany w ziemię wręcz.
Ja do wyrwań mam ambiwalentny stosunek. Przeżyłem (to chyba warte podkreślenia) dwa. Mówią, że może to się zdarzyć wszędzie, ale są rejony, które jakoby przywołują je częściej. Głównie miejsca istotne, gdzie zgodnie z nazwą panuje duży ruch i te wszystkie dziwne istoty pojawiają się niewiadomo skąd, a także granice czarnych wstąg. Miejsca niebezpieczne w rzeczy samej.
Jak to jest? Tracisz w pewnym momencie wszystko, co znane i swojskie. Orientację, odczucia, wrażenia. Jakbyś nie był tam, nie był na ziemi przez chwilę. Czasem zimny prąd powietrza przechodzi cię przez całą długość podeszwy. Głowę już tylko instynktownie (chwała instynktom) chowasz w którymś momencie. A potem się budzisz wielce oszołomiony trochę gdzie indziej, niż byłeś. Najczęściej niedaleko, tylko na przykład w oddaleniu od czarnej wstęgi, lub po przeciwnej jej stronie. Rzadziej daleko. Najrzadziej ginie po tobie jakikolwiek ślad. Jakbyś po prostu zniknął.
Niektórzy rozpatrują to jako bardzo mistyczne przeżycie. Inni mówią, że można od tego oszaleć. Inni (ci, ktorzy znajdują to bardzo euforycznym i ekscytującym) popadają w swoiste uzależnienie, żądzę poszukiwania wrażeń i najczęściej giną młodo.

Niedawno, kilka wstających życiem dni temu, znalazłem coś intrygującego. Zawołałem Mi, który zjawił się spiesznie. Długo patrzył, zjadł kawałek i schowal glowę na jeszcze dłużej. A potem powiedział coś wstrząsającego: „Manna.. Nie z nieba i nieświeża.”

Ślimaki (Ada)

Chodź do mnie Ślimaczko. Chodź, podejdź bliżej. Ja nic ci nie zrobię. Opowiem ci tylko pewną historię, a ty już zrobisz z nią, co uznasz za stosowne.
Posłuchaj Ślimaczko. Była sobie kiedyś taka Ślimaczka jak ty. Wesoła, szczęśliwa i młoda. Miała taką jak ty skorupkę, która należała tylko i wyłącznie do niej. Nosiła ją zawsze przy sobie i był to jej największy skarb. Trzymała tam całe ciepło swojego malutkiego, ślimaczkowatego serduszka. Było go tak dużo, że nie mieściło się na półeczkach, i trochę trzeba był znieść do piwnicy, a ciut-ciut upchnąć na strychu. Najchętniej oddałaby komuś ociupinkę, ale jeszcze nie spotkała nikogo takiego, kogo odważyłaby się obdarować takim bogactwem. Poza wszystkim była to bardzo nieśmiała Ślimaczka.
Nasza Ślimaczka nigdy jeszcze nie zaprosiła nikogo do swojej skorupki. Owszem-miała Mamusię i Tatusia, ale oni bardzo byli zajęci poszukiwaniem smacznych listków mniszka lekarskiego, a poza tym nie przyjęło się jakoś w świecie Ślimaczków, by Mamusia i Tatuś wchodzili swoim córeczkom do skorupki.
Pewnego razu nastało wielkie święto. Przyszedł maj, a w maju kwitną bzy i konwalie. Nic tak pięknie nie pachnie jak bzy i konwalie, a Ślimaki potrafią to docenić. Wszystkie spełzły na łąkę i rozpoczęły wielką majówkę. Nie zabrakło tam naszej Ślimaczki, która roześmiana bawiła się wśród innych Ślimaków. Gdy tak pełzała w koło korowodu i wywijała stópką hołubce i krzesane, podszedł do niej stary, brzydki ślimak i powiedział, że ma iść z nim na skraj łąki. Naszej małej Ślimaczce nie przyszło nawet do głowy, że Stary Ślimak mógłby mieć wobec niej złe zamiary, poszła więc za nim.
Gdy doszli na koniec łąki Stary Ślimak podpełzł do niej i powiedział że teraz wejdzie do jej skorupki. Nie zważał na to, że rozpadał się deszcz, że wszystkie liście opadły z drzew, że kwiaty zwiędły, słońce zgasło a ona się bała. Skorupka popękała na miliard części a całe ciepło uciekło i spaliło las.

Stary Ślimak odpełzł a ona postanowiła że już żaden Ślimak nigdy nie wejdzie do jej popękanej, zimnej skorupki.

Ballada (Mikołaj)

(POSLUCHAJ NIEWIERNY KOCHANKU)


Posłuchaj niewierny kochanku
Co nienawidzisz poranków:
Była raz piękna niewiasta
Hen z dalekiego miasta.
Książę ją jeden polubił
Porwał więc i poślubił.
Lecz szybko się żoną znudził
I nocą lubej nie budził,
Lecz szukał szczęścia u innych
Niewiast pięknych, niewinnych.
A nikt nie wiedział z miasteczka,
Że każda jedna dzieweczka
Gdy już waćpana wynudzi-
-nie wróci więcej do ludzi,
Lecz gdzie wąwozu otchłanie
Tam jej życie ustanie.
I tak- gdy miesiąc zagaśnie,
Piękna na wieki zaśnie.
A pan nocą wyrusza
I nic go nie boli dusza…
I szuka różyczek, lelijek,
A każdą potem zabije.
A żona czeka w zamczysku
I płacze w rękaw wietrzysku;
A wiatr pieśni jej niesie
Po bezlitosnym lesie;
A las nad grobami szlocha,
A żona wciąż męża kocha.
Lecz bóg nie wybaczy grzechu-
Gdy pan z panną po mechu
Kroczy, by w przepaść ją rzucić
Las srogi zaczyna nucić:
O zły, podły szlachcicu,
Co wianki kradniesz dziewicom,
Ludzie wybaczą niecności,
Lecz las twoje zbrodnie pomści.
Połknęła go otchłań jaru!
Oto i koniec czarów.
A żonie się serce rozpękło
Wbiła nóż w swą pierś piękną.
Jej grób bluszcze pokryły,
Do grobów dziewic ruszyły.
A pana złego mogiła,
Gdy północ nowiem wybija,
Otwiera się niczym wrota,
A z niej się wychyla niecnota.
I dusza się błąka po lesie
Las straszne jęki niesie.
Bo kto nie miał za życia litości,
Tego los pomści podłości.
Dusza pokoju nie pozna,
Jeno cierpienia dozna.
Każdego ranka o świcie
Bluszcz znów mu odbiera życie…

Pomnijcie kochane dziatki

Przestrogi wiejskiej wariatki…

Ballada (Monika)

(POWIEDZ NIEWIERNY KOCHANKU)


Powiedz niewierny kochanku, co nienawidzisz poranków,
Dlaczego właśnie poranków?, dlaczego przyszedłeś tej zimy?
Wczoraj tuż przed wieczorem, wpadłam w podstępny rów.
A ty o nic nie  pytasz, nie kochasz mnie już jedyny?

Powiedz niemiły kochanie, co się tu z nami dziś stanie?
Ów, ów
Bardzo głęboki rów.

Gdzieś niedaleko, nad rzeką, albo przy sadzie tuż,
Zrywałam bukiety róż,
Fiołków kochanie.
Co się tu z nami dziś stanie?

Tuż, tuż.
Już z daleka słychać, jak śpiewa potężny róg
Rów, ów, ów.
Gdzie tu zmykać, nawet nie kryje nów.
Chyba wyciekać.

Daleko, czy znasz okolicę? Puchacz na drzewie grucha, uha, uha.
Ciemne jezioro pośrodku, cisza się chowa w zarodku
Czy znasz te drzewa ukryte
Noc się już zbliża jesienna
Drzewa jezioro pośrodku.
Co tam się chowa kochanku?

Tak jechaliśmy przez knieje
Wiatr huczy, sowa uha
Chcąc sięgnąć ręki,
Dotknąłeś do brzucha.
A sowa głucha, nie słucha.
Nie ma żywego ducha.
Tylko nas dwoje i uha.

Wtem coś zaskoczy, przybieży
Kto tam? Włos na nas się jeży.
Noc głucha, żywego ducha,
Jak wyjść, wydostać się z knieji?

I wtem nadchodzi poranek,
Kochanku- to sen był!, to złuda!
Ty, co nie lubisz poranków...

-Słuchaj, to sowa uha...