piątek, 10 stycznia 2014

dzieci - śmieci (Ada)

OSTRZEŻENIE
Szanowni mieszkańcy osiedla Brodwino!

Uprzejmie informujemy, że w dn. 2 stycznia 2034 na terenach leśnych osiedla rozłożona została trutka na dzieci. Substancja jest niebezpieczna dla zdrowia, prosimy więc o trzymanie zwierząt domowych na smyczy przez okres ok. 3 tygodni. Przypominamy właścicielom oswojonych dzieci , iż na ich posiadanie zgodę musi wydać Okręgowa Rada ds. Gatunków Niebezpiecznych i Społecznie Zbędnych. Opłata za złożenie podania wynosi obecnie 3756 EUR.

Przypominamy, iż dzieci-śmieci są gatunkiem szczególnie niebezpiecznym. Poruszają się w wieloosobowych watahach, są agresywne i mogą spowodować ciężkie obrażenia, a nawet śmierć. Akcje odstrzałowe, mimo dużej skuteczności, nie gwarantują pełnego oczyszczenia rejonu Brodwino ze szkodników. Najbardziej zagrożonymi terenami są okolice centrów handlowych, ze względu na duże nagromadzenie odpadków.

Apelujemy o szczególną ostrożność, a w razie nagłego zwiększenia się liczby dzieci-śmieci, o udanie się do schronów. Przypominamy, iż schrony znajdują się w każdym teatrze, filharmonii, galerii (za wyj. Galerii handlowych), bibliotece, księgarni i kswięgarniokawiarni. W odpowiednie zabezpieczenia wyposażone są także uniwersytety, jednak wystąpiły już przypadki ataków na uczelniach wyższych.

Z góry dziękujemy za współpracę i apelujemy o niepodejmowanie na własną rękę prób pozbycia się szkodników.

Z poważaniem,

Spółdzielnia Brodwino

czwartek, 9 stycznia 2014

dzieci - śmieci (laola)

Sasza stawia na stole butelkę likieru orzechowego.
-No kochanie, czas oblać te twoje urodziny. I nie martw się, nie tylko likier przywiozłam. - obok ląduje sznaps w czymś szklanym, ale przypominającym raczej niewielkich rozmiarów beczkę.
-Ty chcesz mnie kurwa zabić. Wiedziałam. Utłuc Peszkowską. Schlać i porzucić do uwędzenia w niedoświetlonej kuchni ruderyzencji.
-Już już, spokojnie kochanie. Nikt ci się nie każe upijać.
-A te głosy w mojej głowie?!
-Już, już. Nie marudź, szklanki daj.
Do sznapsa jest coca-cola.
-Trzeba było powiedzieć, sok bym kupiła. Chociaż jakieś witaminy.
-Chlej i zdychaj, a co? Witaminy to sobie wiosną nadrobisz, jak świeżynki wrócą. Chociaż świeże kiełbaski to masz chyba cały rok, nie? - Sasza najpierw rechocze, potem beka. - Ooooo, sorki, żaby idą.
Zgodnie z zasadą stopniowej gradacji mocy, zaczynamy od likieru. Sasza nadaje jak radio tranzystorowe. Trochę przy tym trzeszcząc. O chłopaku w Pradze. O pracy. O konferencji w Berlinie. Połowy jej informatycznego żargonu mój mózg nie przetwarza. Szczęśliwie lekarstwo stoi przede mną.
-Uchyliłabyś okno, siekiera nam się tu robi.
-Ale to ja siedzę bliżej, zimno mi będzie. - może jak ją podwędzę, to zmieni temat?
-No... To co u ciebie? - co u ciebie? Co u ciebie? Co u ciebie? To pytanie powinno być oficjalnie zakazane. Karalne. Podlegające karze pozbawienia języka. Ale nie jest. Na niedomiar złego, zadaje je moja pieprzona-najlepsza-przyjaciółka-która-nie-raz-mi-dupę-ratowała, odpowiedź wydaje się zatem być absolutnie konieczna.
-A po staremu.
-Po staremu, po staremu... No nie przynudzaj kochanie. Żadnych nowych romansów?
-Podliczyłam te z ostatniego roku.
-I?
-Wyszło mi osiem.
-Nieźle... Ehhh... Człowiek się męczy z jednym i tym samym facetem przez pół roku, rok, a ty... Nawet nie rękawiczki kochanie... Nie rękawiczki.... Ty już jak skarpetki.
Zapada cisza. Polewamy. Sasza wyciąga z torebki wielką pakę czipsów. Octowe z solą.
-No co masz taką kwaśną minę? No kochanie...
-Kiedy byłaś w jukeju?
-Jakoś tak w zeszłym miesiącu. No jedz. Myślisz, że tylko ja mam mieć wielką dupę?
-Też mam wielką.
- Tak, tak. No gadajże, kochanie.
-To głupie.
-Nie takie rzeczy...
-Sen miałam.
-Jaki?
-Pijacki. Jak to w urodziny. Urżnęłam się jak dzika świnia, guziec jakiś afrykański. Z kłami i ubłoconą sierścią. I mi się śnili ci wszyscy...
-Co ty, kochanie, pierdolisz?
-Rodziłam dzieci. Wychodziły z mojego brzucha jedno po drugim, seryjna produkcja. Były tam wszystkie naraz. Cała ósemka. Każdy zostawił mi dziecko. Każdy takie jak on.
Zamykam oczy. Widzę tą scenę. Stoję. Nie nawet, nie stoję – biegnę przed siebie. I z mojej macicy sypią się dzieci. Wypadają jak skrzepy krwi po skrobance. Ale nie czuję bólu. One po prostu wysuwają się ze mnie na posadzkę. I są połączone jedną pępowiną – wszystkie – ośmioro.
Pierwsze – słowo matematyka wytatuowane ma na ramieniu. I pieluchę z symbolem Π nadrukowanym w równych odstępach na całej powierzchni. I okularki. W drucianych oprawkach. Rude włosy. Krótkie i proste. Niemieckie korzenie, ani chybi.
Drugie – czarne jak smoła. Króciutkie kręcone włosy, nie chcę nic mówić kochanie – wyłysiejesz jak tatuś. Przed czterdziestką. Może zdążysz do tego czasu pograć na basie i przerżnąć tyle lasek co on. Okrągłe, wielkie oczy błyszczą w maleńkiej twarzyczce. Śmieje się bez powodu.
Trzecie – a to pech. Będzie Polak. Zadający głupie pytania. Już od upadku na podłogę pyta – tak mam upaść? Tak ci się podoba? No jak mamuśku? To co mam ci teraz zrobić? Ugryzę tego cyca!!!! Uciekam. Ślizgam się we własnym śluzie. Wytrysk, czy wody płodowe?
Za mną ksiądz proboszcz. W ręce bat, tnie powietrze ze świstem. Skrapla dzieci, oblewa je winem. Wytrawnym. Czerwonym. Błyszczy jak świeżo utoczona krew. Przy porodzie musi być w końcu trochę krwi.
-Trzeba je ochrzcić!!! Diabeł twą drogę wyznaczał!!!! Ocalę te duszyczki!!!!!
Czwarte – Japonia w pełnej krasie. Jasna skóra, skośne oczy i włosy do pół pasa. Raczkuje szybciej niż ja uciekam. Bez poślizgu na zakrętach. Zaraz ugryzie mnie w piętę. Do miniaturowego pasa przytroczona lina. Lasso?!
Ksiądz proboszcz rozsierdzony.
-Córo diabła!!!!!!!!!
Piąte – krzyczy po rosyjsku „suka!!!!”. Nie do mnie, do księdza proboszcza. Niebieskie, przenikliwe - choć tak małe - oczka. Już łapie go za łydkę. Proboszcz wyje. Skąd ten mały ma zęby? Krew tryska, mały gryzie, barwią się na czerwono czarne szkice jego tatuaży. „Nie ty jej spuścisz lanie, czarna świnio! Mama naliwaj, ja uże nie malczik!”
Dobrze mały, dajesz, głośniej, silniej! Ale już go ksiądz proboszcz koniakiem odsyła na odpoczynek.
Posadzka śliska, ślizgają mi się nogi.
Szóste – ki cziort?! Dziewczynka. Czarna szczecina porasta jej głowę. Oczy ciemniejsze niż na prawosławnych ikonach. Za nią chusta ciągnie się do szyi przytroczona. Muzułmanka! Azja Południowa... Zza sutanny księdza wyłania się kuc. Dziewczynka wskakuje na grzbiet i na oklep goni księdza. Wnuczka Dżyngis Chana!
Siódme – ledwie mogę zauważyć – tylko ląduje na posadzce – już otwiera wino i kroi ser. Petit mort mon amour! Umrzesz wkrótce, o mamo! Choć tylko na krótką, piękną chwilę. Zabierz już tylko tego faceta w kiecce. To jeszcze nie karnawał.
Zaczynam czuć zmęczenie, choć wiem, że macica już prawie pusta. Jak lekko, jak, prawie przyjemnie.
Ósme – ósme jest w kratkę. Poślizg na zakręcie. Pierwsze słowo – anal. Mów mi mamusiu! Wyje w niebogłosy. Nie rozróżniam kolorów. Nie rozróżniam dźwięków. Biegłam na szpilkach. Kostki nie wytrzymały lewa w prawo, prawa w lewo, nogi mi się plączą. Ksiądz dopada, budzę się z krzykiem.
-Peszkowska, ty rozważałaś wizytę u psychiatry?!
-Psychiatry było piąte. Już nie mam siły...
-A ja...
Sasza milknie na chwilę.

-A ja miałam ci powiedzieć... Muszę właśnie zrobić test ciążowy...

środa, 8 stycznia 2014

dzieci - śmieci (Dorota)

Nortona spotkałem w jednym z bristolskich barów pozna jesienią około ośmiu lat temu. Miał na sobie trzyrzędowy garnitur w ciemno-brązowa kratę a w ręku kieliszek koniaku. Długo mierzył mnie wzrokiem nim wymówił moje nazwisko. Zdziwiłem się, gdyż nie znalem nikogo w tamtych okolicach, a jedynym powodem mojej bytności w mieście była próba załagodzenia ówczesnych romantycznych ekscesów. Okazało się, ze jako były współpracownik mojego niedawno zmarłego ojca, Norton znal mnie ze zdjęć i opowieści. Fakt, ze jego twarz była mi zupełnie obca zrzucić można na karb mej mało zażyłej relacji z rodzicami. Do domu przyjeżdżałem raz do roku, na święta, a w zamian dostawałem pokaźny czek, który wystarczał mi na prawie cały kolejny rok. Norton był człowiekiem otwartym i przyjacielskim. Otaczała go dobra aura, dzięki której większość ludzi czuła się w jego otoczeniu swobodnie i naturalnie. Polubiłem go bardzo tego pierwszego wieczoru i z radością umówiłem się na kolejnego drinka w Paryżu, gdzie jak się okazało, oboje często bywaliśmy. Potem nastąpiły kolejne śniadania w Pekinie, kolacje w Moskwie i życie nocne w Dubaju. Byliśmy już dobrymi przyjaciółmi, gdy niewielki spadek po ojcu zaczął się kończyć w nieubłaganie szybkim tempie. Norton długo się wahał i zastanawiał nim zaproponował mi współpracę. Ja nie zastanawiałem się nawet dwóch minut.
Praca była prosta, wręcz banalna, a jednocześnie przynosiła spory dochód. Norton robił w recyclingu. "Śmieci to dochodowy interes" powtarzał nie raz. Zajmowałem się organizowaniem transportu produktów z miejsca skupu do miejsca obróbki. Te ostatnie znajdowały się na końcach świata - w zapadłych górskich dolinach, na pustyniach, w krajach lodu. Podobno tak było najtaniej. Nigdy nie uważałem się za przemysłowca ani człowieka biznesu i przyznaje, ze nie bylem zbyt zainteresowany wnikaniem w tajniki tego interesu. Miałem pieniądze i mój świat był światem sukcesu.
Do punktu obróbki ołowiu na Antarktydzie trafiłem trochę z przypadku. Zaręczyłem się i  postanowiłem, ze Norton musi się o tym dowiedzieć natychmiast. Zakochani ludzie podejmują wiele nierozważnych kroków. W porywie serca przemierzyłem poł globu i bylem, co najmniej rozczarowany lodowatym spojrzeniem zielonych oczu Nortona i prawie wcale nieukrywanym gniewem.
- To nie jest twoje miejsce być tutaj. - rzucił cierpko - Jutro wracasz do domu.
Lecz następnego poranka rozszalała się śnieżna burza. W ten sposób utknąłem w małym pokoju, który dostałem na własny użytek, z tęsknotą w lędźwiach, z nienawiścią w sercu, z wyciem wiatru za oknem i ze skrzynka rumu, która miała w moim mniemaniu na swój sposób powiedzieć przepraszam za tak niegościnne przyjęcie.
Trzeciej nocy, pijany jak szpadel, obudziłem w sobie demona i postanowiłem włamać się na teren przetwórni. Moja przewodnia myślą było- gdzieś tam musza być inni ludzie, pracownicy, z którymi będę mógł przynajmniej porozmawiać i przez chwile zapomnieć o mojej sytuacji.

Uzbrojony w piersiówkę i kuchenny nóż ruszyłem przed siebie. Droga wydawała mi się niezmiernie długa i trudna i jak agent do zadań specjalnych wciąż musiałem pokonywać piętrzące się przede mną przeszkody i pułapki. Sam nie wiem jak długo brnąłem przez śnieżne zaspy i ile razy próbowałem pokonać płot nim w końcu mi się to udało. W pewnym momencie, gdy księżyc przedarł się na chwile przez chmury, ujrzałem w oddali rozmazane, pokraczne figury. Z okrzykiem pijackiego tryumfu rzuciłem się do przodu. To był kolejny krok z tych, których lepiej było nie podejmować.

*

Obudził mnie przeszywający chłód, do którego w momencie otwarcia oczu dołączył palący ból głowy. Przez kilka błogosławionych sekund mój mózg był pusty i nie wypełniony wspomnieniami poprzedniej nocy, lecz wystarczyło bym rozejrzał się dookoła by wszystko powróciło falami wielkimi jak tsunami. Pierwsza była fala wymiotów, gdy szmaragdy w oczodołach Nortona przeszywały mnie na wskroś, a grymas jego zamarzniętej twarzy uśmiechał się do mnie z żalem i politowaniem. Rzygałem jak kot i prawie czarna żółć pokrywała moje ręce, twarz i lepiła warkoczyki z moich blond włosów. Druga była fala przerażenia, gdy nadtopiony krwią śnieg błyszczał dokoła w porannych promieniach słońca. Jak to może być, że wstał dzień, gdy dla mnie zaczęła się najdłuższa noc? Trzecia fala przyniosła łzy, które zamarzały na moich policzkach, podczas gdy synapsy moich neuronów strzelały na lewo i prawo przypominając mięśniom moich ramion Każde. Kolejne. Pchniecie. i wysiłek przebijania nożem szyi Nortona. Potem zalała mnie fala absolutnej i bezbrzeżnej, głuchej pustki, fala, w której utonąłem za życia. Chyba zemdlałem na chwilę.
W bezkresnej, lodowatej ciszy Antarktydy skrawki naszej kłótni przedzierały się do mojej świadomości. Wspomnienia słów, które wyrzuciłem z siebie w niepokalanej, fanatycznej złości. Mój głos odbijający się bez echa. Mój głos i już.
“Dzieci?! Ty, chuju, zatrudniasz dzieci?”
“[...] bezdomne, sieroty, ułomne?”
“Że lepiej? Że przyszłość? Że kochające społeczeństwo?”

“Królu dzieci-śmieci, czy jesteś gotów umrzeć dla swej wiary?”

wtorek, 7 stycznia 2014

dzieci - śmieci (Monika)

Życie Romana. Sonet


Poszłam ja sobie raz na metra stację,
Myśląc o jeździe do mych wiejskich włości.
Bilet kupuję w kiosku oraz płacę,
A tam podróżna z małym kotem gości

Że jedzie, mówi, że nie może zabrać,
Kioskarka w krzyk – co Pani! Nie mogę!
Zostawić musi, odjeżdża, uciekać,
Kota porzuca oraz daje nogę.

Ja patrzę na to, uwierzyć mi trudno,
Kocię jest bowiem czarne jako kawa,
Oczy ma żółte – biorę, rzecz ciekawa.

Piska to małe, drapie, gryzie, wspina,
Krew tryska, w nogę mi się wpina,
Cóż mogę – kocham mego *******.



dzieci - śmieci (Mikołaj)

Po południu na ustach dziecka zakwitła siność. Niemożliwa błękitna róża – jej płatki rozwijające się jak rozlany atrament niknącego już oddechu. To najgorszy moment w blado oświetlonym przejściu podziemnym. Sygnał nadchodzącego chłodu, otwierającego otchłań nicości zawiniętej w kolorowo haftowanej chuście. Drobniaki nadal brzęczą w papierowym kubku po zupie z proszku. Szum ulicy, stukot tramwaju odjeżdżającego w stronę centrum. Wijąca się korytarzami podziemia szara gąsienica tłumu. Każde światło ostatecznie wchłania ciemność, jak jednak, gdzie, ukryć samą ciemność? Gdy słońce zachodzi z ziemi wyparowuje całe ciepło, pozostawiając zimną ciemność, w której bez ruchu spoczywają zamarłe gady. Nie drgnie im nawet mięsień, płuca zapadłe po ostatnim wydechu, tylko ich ślepia, nadal otwarte świecą martwym blaskiem. Zawinięta w kolorową szmatę zieje pustka. Krawędź otchłani przyprawia o zawroty głowy – prowadzi na skraj szaleństwa, lecz jej wężowe oczy nie pozwalają odwrócić wzroku, chłód paraliżuje.
Ostatni tramwaj na pętlę. Ostatni przystanek. W pomarańczowym świetle latarni trawa skrzy się szybko osiadającym szronem. Każdy krok jakby odlany z ołowiu – prawie niemożliwy, lecz nieunikniony. Gdzie można ukryć otchłań? W blaszanym pojemniku na odpady komunalne. Wydaje się, że tylko kolorowa szmata powstrzymuje nicość przed rozlaniem się po sam horyzont. Przed pochłonięciem świata. Nie można jednak jej zostawić. Pusty pojemnik obnaża potworny sekret: otchłań już się rozlała. Jest już za późno. Nikt nie zdołał tego zobaczyć usłyszeć głuchego uderzenia, cięższego niż ołów, zimniejszego niż lód. Nie ma miejsca na świecie gdzie można się już ukryć. Pozostaje przedrzeć się przez smołę nocy tam gdzie wszyscy wiedzą.
Duszny pokój na trzecim piętrze odgrodzony jest od świata żółtymi zasłonami. Na widok zwiniętej chusty niektórzy spuszczają wzrok. Ktoś wychodzi. Goła żarówka wisi na drucie kradnąc wszystkiemu cienie jak słońce w zenicie palące pustynię. Borys już był, więc reklamówkę z drobnymi trzeba oddać Nataszy. Bez słowa wyciąga rękę, w której trzyma igłę. Nagroda fałszywej żałoby. Światłość za ciemność.
- Wznieś się poprzez głębokie przestrzenie niebios … i wiedz, że tam gdzie zmierzasz nie ma bogów.
Blask zenitu rozpala wnętrze jej powieki czerwienią krwi. Na tle gorejącego słońca jej piękno hipnotyzuje, zniewala jak nigdy. Wie o tym. Dachówki parzą jej stopy a gorący powiew lekko unosi jedwab spowijającego ją sukna. Powietrze faluje wokół niej. Poniżej na dziedzińcu jej kochanek. Łzy błyszczą na jego wykrzywionej twarzy, oczy wpatrzone w nią, szalone z rozkoszy i cierpienia. Nigdy nie widział jej tak pięknej, nigdy tak bardzo jej nie kochał. Materiał sukni lepi jej się do kolan, ale to nie jej krew.
- Czy poznajesz swoją żonę?

Słowa wypełniają przestrzeń między nimi, kiedy staje nad nim zasłaniając słońce a jej twarz znika w ciemności. Z otchłani, jedna za drugą lecą w jego stronę kończyny ich dzieci. Jedna za drugą opadają pod jego stopy jak martwe jaszczurki. Nie może jednak oderwać od niej oczu, kiedy zaczernia słońce i znika w jego płomieniach. 

niedziela, 5 stycznia 2014

dzieci - śmieci (Jan)

            To już trzeci w tym miesiącu. Czasami jestem zadziwiona, jakie to wszystko jest proste. Jak banalnie można ich zwieść. Wystarcza kilka zdań, gestów i udawania, że się słucha. Potem wszystko toczy się właściwie tymi samymi ścieżkami. Na początku zawsze staram się znaleźć cokolwiek, co będzie różniło właśnie tego, od innych. Mógłby to być jakiś najdrobniejszy szczegół, który wprowadzałby coś nowego. Nigdy jednak się tak nie zdarzyło. Owszem są różnice, ale zawsze składają się na taką samą całość. Może więc jest tak, że szukam powtarzalności, stabilności. I tylko podświadomie znajduję właśnie takich i nie chcę niespodzianek. Może potrzebuję tej monotonii, żeby wejść w odpowiedni stan. Słów, które zlewają się w lekki szum, banalnych gestów, oczu próbujących ukryć pustkę. Zawsze to samo. A gdyby wszystko to odwrócić i powiedzieć, że to ja jestem taka, jak ich widzę. Wtedy oni po prostu by byli tym, którzy to od razu widzą i dostosowują się. Tylko, że ostatecznie to ja to kończę, przynajmniej dla nich. Więc monotonność chyba jest w nich, a ja jej potrzebuję. Zresztą faktycznie jest tak, że nie lubię niespodzianek, bo co może być lepszego niż otrzymanie, zrobienie czegoś, na co się czekało?
Poza tym każdy z nich dostarcza mi, czegoś nowego. Dla każdego z nich mam przygotowane coś innego, każdego z nich traktuję odrobinę inaczej. Nigdy się nie powtarzam i wiem, że robię to tylko dla siebie. I nie prawda, że wymyślanie za każdym razem, czegoś nowego jest lepsze niż wykonanie tego. Droga nigdy nie jest lepsza niż osiągnięty cel. Nie jestem w stanie zrozumieć, jakby mogła być. Ułożenie wszystkich narzędzi, opracowanie każdego detalu, wyznaczenie dokładnego planu nie jest w stanie się równać z faktycznym działaniem, wprowadzeniem wszystkiego w życie. Sam ruch, poczucie każdego mięśnia, skoncentrowanie się na jednej czynności, którą tyle razy odtwarzało się w wyobraźni. Zdolność opanowania wszystkiego. Zagłębienia się w swoim przedmiocie. Chyba dopiero wtedy mogę powiedzieć, że naprawdę poznaję, kim są. Poznaję, kto ukrywał się za fasadą ciała. Prawdziwe poznanie.
Muszę pamiętać, żeby jeszcze w tym tygodniu kupić i przygotować folie do piwnicy.

- Dzieci, śmieci! Proszę mi nie marudzić i je teraz wyrzucić.

dzieci - śmieci (Lyra)

Noc kończy się z dźwiękiem budzika i nikt już nie kupuje zapałek


Więc tak się zaczęło. Ona siedziała naprzeciwko i ze złością wydmuchiwała dym papierosowy – wyglądała nieco jak smok, który właśnie przebudził się z długiego snu. W jej oczach odbijało się światło łysej żarówki, ja w tajonym popłochu szukałem schronienia na dnie kubka z zimną herbatą. I tak siedzieliśmy – nie wiem jak długo – z kłębami dymu dobudowującymi rzeczywistość pod sufitem, z zimnymi palcami zaciśniętymi na brzegu stołu w kuchni, z tymi wszystkimi słowami, których przecież nie można powiedzieć na głos i z tymi wszystkimi grymasami, które ostatecznie nie znalazły drogi na powierzchnię i pozostały ukryte pod napiętą powierzchnią naszych twarzy. W dziwnym stuporze, w pewnym zapomnieniu i kompletnym oszołomieniu synaps powtarzałem w myślach „Kurwa, kurwa, kurwa”. No bo co innego miałem sobie myśleć. Czy miałem najłagodniejszym ze spojrzeń pogłaskać jej twarz i pokiwać głową jak kompletny idiota? A może złapać coś, co łatwo się tłucze i rzucić tym o ścianę? Zresztą, brak działania przecież jest działaniem samym w sobie. Więc siedziałem i milczałem, milczałem siedząc i przygryzając wargę i w didaskaliach do tego całego kurwakurwakurwa myślałem, że dobrze by było zaparzyć nową herbatę (albo może wyjść z tej kuchni, po zapałki na przykład, i już nie wracać – przynajmniej na jakiś czas, a może nawet już na zawsze – i nie tłumaczyć się nikomu (bo komu? komu miałbym cokolwiek tłumaczyć, po co miałbym komukolwiek cokolwiek tłumaczyć?)i zniknąć równie cicho jak mokry śnieg z chodników, jak zapach zapalonej zapałki w zimny listopadowy poranek; wytrzeć siebie z tego życia, tak jak wyciera się ręce o liście i gdzieś i kiedyś, nie wiem gdzie ani kiedy, zdezynfekować ten ślad alkoholem o przeźroczystej barwie i wysokim stężeniu, wymazać wspomnienia, wymazać jakiekolwiek pozostałości organiczne tego eksperymentu, a to, czego wymazać by nie dało rady po prostu odrzucić, zakopać w ogródku tej samotnej staruszki z końca ulicy, albo oddać dla biednych – do jednego z tych miejsc, gdzie rzeczy są już tylko rzeczami, gdzie to wszystko, co mogłoby być czymś więcej rozkładane jest na czynniki pierwsze i nikt nigdy nie zadaje zbędnych pytań… Nikt i nic. Nigdy…). To wszystko pewnie trochę trwało – wiem, bo odmierzałem czas papierosami gaszonymi z namaszczeniem w popielniczce i za każdym razem, gdy w myślach wypowiadałem liczbę pierwszą chyba nieco się krzywiłem i paznokciem zaznaczałem linię na przedramieniu. A ona? Ona siedziała i paliła i choć przecież miała ten straszny wzrok i te ściągnięte brwi, i te swoje różowe usta zaciśnięte w wąską linię – to przecież, nawet teraz, widziałem w niej ten niepokój i ten strach, bo teraz przecież nie było odwrotu z tej gry, z tego jej wielkiego va banque, z tego siedem bez atu, które w tej niemej licytacji rzuciła mi w twarz. I teraz, już z re-contrą na stole, nie sposób przecież żadnemu z nas się wycofać. Więc tak się zaczęło: ona i ja i tak strasznie źle rozdane karty, że przecież od początku powinniśmy byli wołać „pass” i wyrywać włosy z głowy i może – gdybyśmy tylko potrafili – powinniśmy byli zapłakać i utulić się nawzajem do snu, jak dzieci, w najciemniejszym z pokoi, gdy już wiadomo, że rodzice nigdy nie wrócą i gdy nikt nie ma już nadziei, na to, że to wszystko okaże się tylko snem. Ale ja tak nie potrafiłem, a ona… Ona chyba była zbyt uparta, zresztą, może się mylę, może też już nie potrafiła, może wyruszyła w ten wieczór w jednoosobową misję bez odwrotu i przecież nie wypada, przecież nie wolno płakać w stanie nieważkości – więc może, choć nie wiem tego na pewno, może ona też po prostu nie mogła i nie potrafiła już płakać.
Gdy czerń za oknem zaczęła przechodzić w szarości, choć jeszcze nie zupełnie i pewnie była to raczej tylko wyblakła czerń z naszymi wyblakłymi twarzami odbijającymi się w brudnych szybach, gdy wszystkie krawędzie w całej kuchni nabrały miękkości i można było pomyśleć, że ten stół, ta szafka otuliłyby tylko nasze głowy i przypadkowo rozbita szklanka jedynie wypełniła zagięcia w naszych dłoniach i wygładziła fioletowe i zielone cienie pod naszymi oczami i w kącikach ust – wtedy, wtedy gdy, gdyby Piotr siedział z nami przy tym stole i w tej kuchni, wtedy właśnie ten Piotr powiedziałby „Wyrzekam się” i powtórzyłby to jeszcze przecież dwa razy, a może nawet więcej, kto wie, choć przecież dla historii, dla podtrzymania wartkości narracji powinno się to zdarzyć tylko trzy razy, bo trzy jest z tak wielu powodów magiczną liczbą – wtedy właśnie gdzieś z oddali doszedł do nas dźwięk budzika. Być może wzniosłem oczy ku górze, w pewnym odprężeniu wstałem i pozwoliłem mojemu ciału podążać utartą ścieżką, oddałem się repetycji – ani szybko ani wolno – ale tak, jak przecież pozwalałem memu ciału zachowywać się każdego ranka, każdego miesiąca, w każdej porze roku. W korytarzu podniosłem z ziemi obrzydliwie pomarańczową kurtkę, przez chwilę (zresztą tak jak każdego ranka) szukałem kluczy i gdy już nieco zbyt mocno i trochę niepotrzebnie zaciskałem je w dłoni, zrozumiałem, że cykl się dopełnił. Z wahaniem zajrzałem do kuchni, ale ona nawet się nie ruszyła. Siedziała z głową wspartą na dłoniach, a jej włosy miękko opadały na ramiona i zasłaniały to wszystko, co było napięte i obce w jej twarzy. Wiem, że mogłem wtedy do niej podejść, uklęknąć – nie musiałbym nic mówić, wystarczyłby ten jeden gest, który przecież nie zmieniłby nic, a jednak mógłby zmienić wszystko. Nic takiego nie zrobiłem. Odwróciłem się plecami do Madonny Bolejącej i wyszedłem z domu. W mojej głowie odcisnął się jej obraz: smutny i zalany błękitnym światłem znikąd.

Skinąłem głową Staszkowi i bez słowa wskoczyłem do szoferki. Ruszyliśmy na naszą codzienną trasę. On, tak jak i ona wcześniej, po prostu palił. Tak było nawet lepiej. Bo teraz, gdy w końcu wiedziałem, że nic nie muszę mówić, w żaden sposób nie muszę dobierać słów, gdzieś – prosto z centrum mojego jestestwa, wraz z coraz bardziej donośnym, dzikim i niepohamowanym burczeniem brzucha – zaczęły powstawać słowa i szukać ujścia w niepełnym, przerywanym, wymieszanym ze śliną i smakiem wymiotów monologu. „Dziecko”, przesunąłem kolejny kontener pełen śmieci bliżej do krawędzi chodnika, „Dziecko – będziemy mieli, kurwa, dziecko…”.

poniedziałek, 2 grudnia 2013

filozofia (Lyra)

O materii świata


OSOBY DIALOGU:

Skrytest

Fedoniksus

Bujdystes


Bujdystes: Skryteście, wszędzieśmy cię szukali.
Skrytest: Oto i znaleźliście. Jaka pilna sprawa was do mnie przygnała?
Bujdystes: Spacerując dzisiaj po mieście natknąłem się na Fedoniksusa. Od razu też wdaliśmy się w dysputę na temat materii wszechświata. Próbowałem mu wytłumaczyć, co naprawdę kryje się za tą kurtyną, jaką są rzeczy nas otaczające, ale wydaje mi się, że albo on jest wyjątkowo opornym uczniem, albo ja nie potrafię mu przekazać wiedzy, którą się za mną podzieliłeś zawżdy. Dlatego postanowiliśmy cię czem prędzej odnaleźć i poprosić o wyłożenie tej sprawy raz jeszcze.
Skrytest: Czy tak wygląda sprawa, Fedoniksusie?
Fedoniksus: Tak, nauczycielu.
Skrytest: Zatem usiądźmy i spróbujmy odkryć jądro prawdy, które drzemie w nas wszystkich.
Fedoniksus: Och, Skryteście, czy masz na myśli anamnezę, o której tyle opowiadał Sokrates?
Skrytest: Oczywiście, że nie. Sokrates był może i człowiekiem poczciwym, ale niezbyt wiele wiedział o istocie rzeczy, a wszelkie jego teoryje go dotyczące były li tylko sztuczkami słownymi i hochsztaplerstwem.
Bujdystes: Nie mówmy już o tym naiwnym starcu! Nauczycielu, przejdźmy czym prędzej do naszych rozważań, aby jak najszybciej otworzyć oczy siedzącemu tu z nami Fedoniksusowi.
Skrytest: Zróbmy zatem i tak.

Skrytest: Jak Fedoniksusie nazwałbyś to wszystko, co nas otacza?
Fedoniksus: Świat, nauczycielu.
Skrytest: A gdybyś miał bardziej szczegółową uczynić swoją odpowiedź, to jak by ona brzmiała?
Fedoniksus: Rzeczy. Rzeczy żywe i martwe.
Skrytest: Bardzo dobrze... A co to znaczy „rzecz”?
Fedoniksus: „Rzecz” to nazwa ogólna na określenie... Wszystkiego?
Skrytest: A jakie znasz jeszcze inne nazwy ogólne?
Fedoniksus: Nie bardzo wiem do czego zmierzasz, nauczycielu.
Skrytest: Bądź cierpliwy i odpowiedz wpierw na pytanie, a wkrótce wszystko stanie się jasne.
Bujdystes: Szczęście, mistrzu, na przykład szczęście!
Skrytest: Brawo Bujdystesie! A czy jakiś przedmiot, na który możesz wskazać i nazwać go szczęściem?
Fedoniksus: Mogę wskazać tamtą kobietę z dzieckiem na ręku i powiedzieć, że to jest właśnie szczęście.
Skrytest: Ale czy nie popełniasz wtedy jednak błędu? Bo obiekt, który wskazujesz, jest jednak tak naprawdę kobietą i dzieckiem, a nie szczęściem.
Fedoniksus: Do czego więc zmierzasz Skryteście?
Skrytest: Że tak jak nie istnieje szczęście, tak samo i nie istnieje rzecz. Zatem tak naprawdę nie ma nic dookoła nas.

Fedoniksus: Nie twierdzę Skryteście, że nie przekonuje mnie twój wywód, ale gdyby tak założyć, że jednak nie, czy istnieje inny sposób abyś mnie przekonał?

Skrytest: Doprawdy, godny podziwu jest twój zapał. Jednak chyba cię nie zaskoczę, jeśli powiem, że nie jest to jedyna droga, która może nas zaprowadzić ku prawdzie.
Fedoniksus: Słucham więc z zapałem, nauczycielu.
Bujdystes: I ja, mistrzu.
Skrytest: Powróćmy do naszego przykładu matki z dzieckiem. Wskazujemy na nie i mówimy: oto rzecz, czy nie tak?
Fedoniksus: Oczywiście, Skryteście.
Skrytest: Ale tak jak wskazaliśmy na nie i powiedzieliśmy, że to rzecz, tak możemy powiedzieć, że rzecz to nazwa ogólna, a konkretnie wskazujemy na kobietę i na dziecko.
Bujdystes: I w tym się nie mylisz.
Skrytest: Po raz kolejny możemy jednak stwierdzić, że nie jest to kobieta i dziecko, ale jest to tkanka żywa i materiały, które je okrywają, czyż nie tak?
Fedoniksus: Mam wrażenie, że wiem już o co ci chodzi, Skryteście! Czy mogę spróbować zakończyć za ciebie ten wywód?
Skrytest: Z chęcią posłucham twoich domysłów.
Fedoniksus: Mówimy tkanka żywa i materiały, ale możemy powiedzieć, że to skóra, włosy, mięśnie, kości i pojedyncze włókna. Jeśli jednak i tak uczynimy możemy zejść poziom niżej, i w ten sposób kontynuować aż do końca, do najmniejszych drobin. Jednak co wtedy?
Skrytest: Bujdystesie, czy ty się domyślasz?
Bujdystes: Do głowy mi przyszło porównanie. Jeśli weźmiemy ziarno i położymy na żarnach i zaczniemy rozdrabniać, już po kilku chwilach miast kilku większych ziaren, otrzymamy znacznie więcej małych drobin. I gdybyśmy kontynuowali dalej naszą pracę, widzi mi się, że ostatecznie nie zostałoby nic, co można by zobaczyć lub poczuć. Tak samo i byłoby z kawałkiem pergaminu, który darty na mniejsze części, na końcu zniknąłby zupełnie.
Skrytest: O tak! Właśnie o to mi chodziło! Widzisz więc Fedoniksusie, że w ten sposób odkryliśmy kolejną drogę, która dowodzi, że w rzeczywistości nic nie istnieje.

Skrytest: Istnieje jednak jeszcze jeden dowód, który popiera nasz pogląd.
Fedoniksus: Nie trzymaj nas w niepewności, mistrzu. Opowiedz nam go, proszę.

Skrytest: Jak myślicie, skąd biorą się obrazy, które odbieramy naszymi oczami?
Bujdystes: Och, to proste mistrzu. Mówiliśmy już nieraz o tym![i] Świat dookoła nas odciska wrażenia na naszych gałkach ocznych, zaś obraz jest tego działania wynikiem. Efekt jest niemal taki sam, jak po uderzeniu przez kogoś. Tyle że jeśli po uderzeniu odczuwamy ból, tak po „uderzeniu świata” odczuwamy obrazy.
Skrytest: Cieszy mnie bardzo fakt, Bujdystesie, że nasze wspólne rozważania nie odeszły w zapomnienie.
Bujdystes: Jakże by mogło się tak stać, mistrzu?!
Skrytest: No dobrze, wróćmy do naszego tematu. A teraz co się stanie, jeśli zamkniemy oczy?
Fedoniksus: Zobaczymy ciemność.
Skrytest: Czy aby zobaczymy ciemność, czy też nie zobaczymy nic?
Fedoniksus: Po głębszym namyśle muszę stwierdzić, że raczej to drugie, czyli że nie zobaczymy nic.
Skrytest: Doskonale, Fedoniksusie! A jeśli naciśniemy z zewnątrz powieki zamkniętych oczu, to co się stanie?
Bujdystes: Pojawią się kolory, mistrzu.
Skrytest: Właśnie tak. Co byście teraz powiedzieli, gdybym wam wyjawił, że obrazy, które nam towarzyszą podczas życia, to właśnie takie uderzenia, zaś pierwotnym stanem jest owa ciemność, owo nic zamkniętych oczu?
Fedoniksus: Nie może być!
Skrytest: Tak jak już wcześniej dowiedliśmy, nie istnieje nic, a na przykład owa kobieta trzymająca dziecko to tylko pozór. Gdyby owa kobieta podeszła tu do nas i uszczypnęła cię, Fedoniksusie, to odczułbyś ból, choć w rzeczywistości owej kobiety nie ma. Tak samo oddziaływa ona na twoje oczy, że ją widzisz, choć w rzeczywistości nie ma jej. Tak samo zresztą dzieje się, gdy palcami poruszymy nasze zamknięte powieki. Palce ujrzymy wtedy tylko jako kolory, gdyż działanie ich będzie osłabione przez cienką powierzchnię skóry. I dlatego możemy powiedzieć, że w rzeczywistości nie ma nic.
Fedoniksus: Zaprawdę, teraz mistrzu nie można nic zarzucić twojemu rozumowaniu. A teraz gdy to jeszcze w tak jasny sposób wyłożyłeś, nie umiem nawet sobie wyobrazić jak mogłem sądzić kiedyś, że rzeczy istotnie są w świecie dookoła nas.
Bujdystes: I ja tak sądzę, nauczycielu.
Skrytest: Cieszy mnie to wielce.





[i]Najprawdopodobniej mowa tu o dialogu „O błędach powszechnych optyki”, w szczególności ks. VI-VIII (przypis tłumacza)

filozofia (Ada)

Świat składa się z dziesięciu warstw.
1. Pierwsza, najbardziej zewnętrzna jest to warstwa ludzi złych, głupich i małostkowych.
2. Druga, jest to warstwa ludzi tych, co nie robią nic, bądź robią niewiele.
3. Trzecia, jest to warstwa tych, co robią nieco więcej, ale i ta za mało, oraz filozofów i polityków.
4. Czwarta jest to warstwa tych, co robią zbyt wiele, nie robiąc jednocześnie nic ważnego.
5. Piąta  jest to warstwa mężczyzn.
6. Szósta jest to warstwa kobiet oraz niektórych innych istot wyższych.
7. Siódma jest to warstwa ludzi, co umieją poskromić swoje żądze, apetyt, chuci i pragnienie.
8. Ósma to warstwa tych, co ich poskromić nie umieją.
9. Dziewiąta to warstwa tych, co je poskromić umieją, ale nie chcą.

10. Dziesiąta, jest to warstwa najdoskonalsza. Nikt do niej jeszcze nie dotarł.

I jak teraz wygląda twoje życie? (Lyra)


Zbrodnia i kara


McRascal zmiął pustą paczkę po papierosach. Westchnął nazbyt teatralnie – w końcu – siedział sam w hotelowym pokoju. Czerwony neon pulsował za oknem i niemo zapowiadał nadchodzący ból głowy. Ale to stanie się dopiero rano. Teraz butelka była jeszcze w połowie pełna (bo McRascal nie przekroczył jeszcze tej dziwnej granicy, gdy wszystko wydaje się tylko w połowie puste), pokój opłacony był do jutra a on czuł się nieźle.
Mężczyzna wstał i nawet niezbyt chwiejnie poszedł do łazienki. Mokrym ręcznikiem wytarł twarz, palcem umazanym pastą do zębów spróbował, bez większych skutków, pozbyć się smaku popiołu z buzi.
Spojrzał na swoje odbicie i dopiero widok kilku świeżych blizn na policzkach i czole przypomniał mu wydarzenia sprzed kilku dni. Alkohol nadal spełniał swoją funkcję, bo to, co się stało, wciąż trzymane było w jego pamięci za bezpieczną mgłą. Dla pewności wtoczył się z powrotem do pokoju i pociągnął solidny łyk z butelki. Nasunął kapelusz na czoło i ruszył do wyjścia. Po kilku nieudanych próbach w końcu trafił dłonią w gałkę i wypadł na korytarz.
Ostrożność, silniejsza niż pijaństwo, sprawiła, iż przechodząc koło recepcji wyrównał nieco swój kurs i dokładniej osłonił rondem twarz. Mgła leniwie płynęła środkiem ulicy, pomarańczowe światło latarni punktowo rozpraszało ciemności. McRascal zdecydowanym krokiem ruszył na róg Piątej i Mosiężnej – tam zazwyczaj pracowała Sonia. Po drodze wszedł do Drug Store’u i czekając na paczkę Lucky Strike’ów zaczął przeglądać dzisiejszego Poste’a. Na trzeciej stronie opisane były postępy śledztwa w sprawie brutalnego napadu sprzed tygodnia. Szybko odłożył gazetę. Nagle poczuł, że w szybkim tempie przestaje być pijany i niebezpiecznie zbliża się do marngo stanu prawie-trzeźwości. Dla pewności wziął butelkę Ginu do papierosów. Od Soni dzieliło go już tylko kilka przecznic. Przyspieszył kroku.
Stała tam, gdzie zwykle. Chwiała się na zbyt wysokich obcasach, mimo iż podpierała się o ścianę. Miała chude, krzywe nogi, opadający biust i krzykliwy rozmazany makijaż. Na jego widok błysnęła srebrnym zębem i w parodii kokieterii odgarnęła tłusty kosmyk znad czoła.
- Rodney, wyglądasz jak psu z gardła wyjęty – głośno pociągnęła nosem.
- Też się cieszę, że cię widzę – szarmancko podsunął jej jeszcze nie otworzoną butelkę.
Spojrzała z zachłannością na przejrzystą ciecz, ale powstrzymała swoją dłoń w ostatnim momencie.
- Czego chcesz, Rod? – Zaskrzeczała podejrzliwie.
- Och, Sonia, to, co zwykle – skłonił głowę z lekką kpiną – Twojego towarzystwa.
- Znasz zasady, bez zielonych nie da rady – wydęła wargi i spojrzała pożądliwie na Gin.
- Za kogo ty mnie masz? – wepchnął jej w ręce szkło – To tylko drobny prezent, na opłatę też mam środki – spoważniał na moment – Ile za całą noc?
- Sto – spojrzała na niego wyzywająco. McRascal uśmiechnął się szyderczo i podał jej banknot dwudziestodolarowy:
- To zaliczka – dobrze wiedział, że mógłby ją mieć nawet za dziesięć, ale tym razem nie miał ochoty na kłótnię – Idziemy?
Sonia osłupiała na moment, ale nie musiała się długo zastanawiać. Schwyciła go pod ramię i ruszyli do hotelu.
W pokoju ciężko zwalił się na fotel. Nie zdjął nawet kapelusza. Sonia stanęła przed nim i zaczęła powoli się rozbierać. Nie zdążyła nawet ściągnąć drugiej pończochy, gdy McRascal przyciągnął ją brutalnie i zepchnął jej głowę na wysokość swojego brzucha.
- Wiesz, laleczko, czego chcę – sapnął z nieukrywaną niecierpliwością.
Sonia wzruszyła ramionami i sprawnie rozpięła jego rozporek. Po niecałych pięciu minutach zbliżała się do finału, gdy poczuła na skroni pocałunek lufy. Szarpnęła z całej siły, ale McRascal tylko mocniej zacisnął palce na jej kościstym ramieniu. Wreszcie z głośnym sapnięciem doszedł i opadł leniwie na oparcie fotela.
- Bladź! – Sonia momentalnie odskoczyła od mężczyzny – Ty sukinkocie!
Stała w migającym świetle neonu, z rozchełstaną bluzką, pod którą widać było brudny stanik.
- Ty stary, perwersyjny gnoju – podeszła nieco bliżej i patrzyła prosto w rozbawioną twarz mężczyzny – Za to będziesz musiał mi dorzucić coś ekstra...
McRascal stłumił śmiech i starał się wstać. Po kilku próbach zrezygnował i upił kilka łyków z butelki:
- Toś się wystraszyła, Sonieczko – zapiął rozporek – Ale nie na tyle, by choć przez chwilę przestać być kurwą, nieprawdaż?
Sonia uśmiechnęła się po chwili promiennie i podciągnęła spódnicę:
- Bladź budzjet bladź wsjegda – usiadła na nim okrakiem.
McRascal zaśmiał się chrapliwie i głośno sapiąc zaczął rytmicznie miętosić jej piersi. Jego oddech przyspieszał z każdą chwilą, gdy nagle poczuł, że Sonia odskakuje gwałtownie w tył, a po chwili rozległ się huk. Osłupiały spojrzał w dół, na strzępy swojego penisa.
- I kakaja twoja żizn tjepjer? – Sonia odrzuciła pistolet i wybiegła z pokoju.
- Kurrrwa! – Mężczyzna zaczął wrzeszczeć. Już nie był pijany i wiedział, że prędzej czy później zjawią się tu niebiescy. A wtedy wcale nie będą zainteresowani tą ruską dziwką. Raczej jemu poświęcą nazbyt wiele uwagi. I temu zabójstwu sprzed tygodnia – Kurwapierdolęchuj!

Rodney McRascol mocno zacisnął zęby i jednym ruchem oderwał strzępy swej męskości: musi działać szybko, jeśli ma się stąd wydostać. A potem... A potem, jak wszystko przycichnie, dorwie tę małą kurewkę.

I jak teraz wygląda twoje życie? (Monika)

(1.Ranek był mglisty i zimny. Chociaż leżąc w łóżku nie można było określić temperatury. Przebudzenie jak zwykle było nieprzyjemne. Ciążące oddalanie od przyjemności snu wtłaczało w kolejny niepotrzebny dzień . Pierwsza myśl własna o poranku:
-Jan Kochanowski:
Na nabożną
Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,
  Czemu się, miła, tak często spowiadasz?

No właśnie, czemu??
Co ta książka robi przy łóżku? Czyżby wczoraj w pospiesznym zrzucaniu ubrań i rolowaniu pończoch ktoś otarł się o nią, stojącą na półce i zrzucił? Skacząc podczas zdejmowania skarpetki? Ale po co ją zdejmował?
 Wstać, nie wstawać, może jeszcze trochę będzie można poleżeć, nie dotykać tego, co leży obok.

2.Gorąco budzi, kołdra cała spocona i ciężka. Na zewnątrz ciemno jeszcze, ale zaczyna się ranek. Nie, żeby było widno, ale przebudzenie przerwało sen, który zwykle przychodzi w drugiej połowie nocy. Gorąco i ciasno. Poza brzegiem łóżka znów coś leży. Kolejny raz zrzucone przez jakieś wieczorne przepychanki. Niby to przyjemne a jednak jakiś przymus. Pierwsza myśl własna o tym wczesnym poranku:
-Juliusz Słowacki:
Rozłączenie
Rozłączeni-lecz jedno o drugim pamięta;
Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku
I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy w ogródku,
Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie/ zamknięta;

Na co Iwaszkiewicz(to już druga myśl tego dnia) ( Jarosław):

Panny z Wilka: jednak wiedział, sumując dopiero teraz te rzeczy, że nie zapomniał on tak bardzo o Wilku; że myślał o nim częściej, niżby się zdawało. Że w każde wolne oko jego świadomości wpadało zaraz coś z tamtej epoki, obrazy, którejś z tych kobiet.(...) Wiktor coraz bardziej zachowywał rezerwę, spostrzegając w gadaniu Joli odrobinę histerii, jakiś posmak uczuć niezadowolonej, bezdzietnej, chorej kobiety. Bał się tego jak ognia(...). Rzeczywiście dopiero teraz w trakcie rozmowy z Kazią przyszła Wiktorowi ta myśl do głowy, że nigdy nie kochał się w nikim jak wariat. Podkochiwał się (...) ale jakie to mizerne wobec tego, co mogło było być. (...) tylko to przełamane lato bolało go mocno, jak gdyby zranił się w palec. Z pogmatwanych, nieokreślonych myśli wyłaniało się tylko jedno uczucie: niemożność żadnego osiągnięcia. (...)
-posiąść naprawdę coś, to jest rzecz niemożliwa.

Leżące obok było coraz bardziej nieznośne, jak ciężar odpowiedzialności. Iwaszkiewicz też zresztą był dość uciążliwy- klasycznie bez wyjścia, rozpaczny, poddańczy i obmierzły. Konieczny. I znów bez wyjścia jeszcze raz. Zamknięty. 
Może jeszcze uda się zasnąć.

3.Był wieczór. Czytanie do snu. Rozkoszne. Tuż przed snem. A jednak… Dyktuje:
-Pan Baudelaire:

        XXXI le vampire                                                        XXXI Wampir
Toi qui, comme un coup de couteau,                ty, co tak weszłaś w serce moje,
Dans mon cœur plaintif es entree,                     jak sztylet w głąb wrażego łona,
Toi qui, forte comme un tropeau                       ty silna jak demonów roje,
De demons, vins, folle et paree,                        co przyszłaś próżna i szalona,

De mon esprit humilie                                       ażeby włości mieć i łoże
Faire ton lit et ton domaine ;                             z podeptanego mego ducha,
-          infame a qui je suis lie                           z którą się zrosłem, podły tworze,
comme le forcat a la chaine,                              jak rab przyrasta do łańcucha,

comme au jeu le joueur tetu,                             jak wściekły gracz o grze pamięta,
comme a la bouteille l’ivrogine,                       jak pijak, co ust nie oderwie
comme aux vermines la charogne,                   od flaszki, jak tkwi robak w ścierwie-
-          maudite, maudite sois-tu !                    przeklęta bądź ! przeklęta!

j’ai prie le glaive rapide                                    myślałem : niechże ostrze szpady
de conquerir ma liberte,                                    gwałtownym pchnięciem mnie wyzwoli!
et j’ai dit au poison perfide                               lub zaklinałem ciche jady,
de secourir ma lachete.                                     By dopomogły mi w złej doli.

Helas! Le poison et le glaive                             niestety, cóż ? trucizny, miecze
M’ont pris en dedain et m’ont dit :                   odpowiedziały mi z pogardą :
« tu n’es pas digne qu’on t’enleve                     « nie jesteś godzien, nędzny człecze
A ton esclavage maudit,                                    by twoją wolę skruszyć twardą ;

Imbecile!- de son empire                                   zaprawdę, o stworzenie głupie,
Si nos efforts te delivraient,                              gdy panowanie jej upadnie,
Tes baisers ressusciteraient                              twe pocałunki zbudzą snadnie
Le cadavre de ton vampire !"                           życie w wampira twego trupie. »)

 Otwarte tomiszcze leżące przy łóżku nagle drgnęło. Z głębi strony doszedł przyciszony głos: I jak wygląda teraz twoje życie?
 Z jakiegoś miejsca doleciało :


La vie est ailleurs.                                               Życie jest gdzie indziej.

I jak teraz wygląda twoje życie? (Mikołaj)

                Zbliżała się piąta po południu. Jesienny zachód świetliście pozłocił migoczące tysiącami refleksów, poruszane ciepłym wiatrem, liście. W powietrzu unosił się słodki zapach palonych liści przywodzący na myśl woń pomarańczy i cynamonu. Siedziałam wtedy na szerokim parapecie słonecznego biforium delektując się aromatycznym kubkiem rooibosu z subtelną nutą migdałową i dodatkiem łuski kakaowej. Świat przepełniony był tego dnia jakimś nieuchwytnym nimbem zmysłowej miłości, ulotnej i delikatnej jak poranna rosa skrząca się na płatkach dzikiej róży.
                Pogrążona byłam w marzeniach i wspomnieniach podobnych chwil w moim życiu. Wiatr delikatnie czesał moje włosy a bursztynowe promienie przyjemnie muskały twarz. Sięgnęłam w stronę niskiego orzechowego stolika, na którym piętrzyły się pozycje z literatury pięknej i poezji. Tomik Pawlikowskiej - Jasnorzewskiej sam wsunął mi się w dłoń. Leniwie przewracałam karty oddając się powabnej subtelności mej ukochanej poetki, kiedy w korytarzu, niczym wiosenny skowronek, zadźwięczał dzwonek do drzwi zapowiadający nieoczekiwanego gościa.
                Sfrunęłam delikatnie z parapetu i zarzuciwszy ogromny szlafrok na troszeczkę staromodną, satynową koszulę nocną pobiegłam otworzyć. Na korytarzu stał wysoki elegancki brunet.
                Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni swej kremowej jedwabnej marynarki przedwojenną cebulę.
- Nie spóźniłem się za bardzo mam nadzieję? – Jego ciepły niski baryton spłynął po moim ciele jak mleczna kąpiel.
- Och skądże! – Powiedziałam otwierając drzwi
                Rumieniec musiał zalać moją twarz gdyż wróżąc sobie rano z tarota kilka razy pod rząd wyciągałam kartę kochanków. To chyba to zdarzenie wprawiło mnie w tak nostalgiczny i rozmarzony nastrój. Teraz widząc tajemniczego nieznajomego wróżba przypomniała mi się z całą intensywnością.
- Och droga pani… - rzekł nieznajomy i widząc mój rumieniec schwycił moją dłoń w swoje silne acz delikatne ręce. Jego dotyk sprawił, iż bezwładnie osunęłam się w jego szerokie i pełne szarmanckiej gracji ramiona prawie zemdlona. Ująwszy mnie najdelikatniej uniósł w stronę pokoju i złożył na dużym łóżku z rzeźbionym wezgłowiem, jakie stoi naprzeciwko mojego okna. Objęłam jego szyję i odrzuciwszy nieco swoją głowę w tył czekałam z zamkniętymi oczami aż nasze usta zetknął się w miłosnej komunii.
                Czułam jakbym rozpływała się w tym wieczorze i tym słońcu, kiedy obejmował mnie silnie i stanowczo a jednak delikatnie. Muskał moje włosy pocałunkami niczym promienie zachodzącego słońca a kiedy nasze spojrzenia zetknęły się zobaczyłam w jego szmaragdowych otmętach miłość, której nie sposób wyrazić. Nasze uczucia przenikały się nawzajem tak jak nasze ciała a zapach pomarańczy i cynamonu wypełniał każdą chwilę. Kiedy szeptał mi do ucha miłosne sonety Petrarki czułam w sobie dźwięki orkiestry niebiańskiej wygrywającej pieśń nad pieśniami. Świat wirował zataczając coraz większe kręgi a kiedy twarz moją zrosiły gorące łzy rozkoszy on szepnął:


- I jak teraz wygląda twoje życie?
               

                Krzyknęła, kiedy podniosłem ją z podłogi i rzuciłem na biurko. Po czterech i pół godzinie nieustannego bzykania zlany potem czułem, że zbliża się finisz. Ona wiła się pode mną jak piskorz, jak węgorz elektryczny. Jej i moje nasilające się jęki ściągnęły pod okno jej sypialni grupę ciekawskich, którzy teraz stawali na palcach żeby zobaczyć to widowisko a było, na co popatrzeć. Moja nabrzmiała erekcja miała ze trzydzieści pięć centymetrów i co najmniej osiem średnicy. Ona wbiła się paznokciami w politurę tandetnego biurka a ja zaparłem się z całych sił nogami. Wszystko co stało na biurku dawno znalazło się na podłodze a sam mebel zrobił wraz z nami trzy pełne rundy wokół pokoju. Teraz przyparłem i jedno i drugie do okna i ujeżdżałem bez wytchnienia. Biurko łomotało o ścianę niczym młot pneumatyczny lub ubijak do żwiru. Grupka gapiów za oknem powoli się powiększała a co poniektórzy zaczęli mi dopingować. Jej gigantyczne melony podskakiwały rytmicznie w takt seksualnego galopu. Kidy dochodziła (już po raz dziesiąty) wydała z siebie przeciągły krzyk i jęk a swoimi długimi czerwonymi jak krew paznokciami zaczęła drzeć politurę na kawałki, po czym wbiła się nimi w moje plecy. Tłumy kibiców, jakie wypełniały już całą ulicę zaczęły skandować moje imię. Wtedy nadszedł. Orgazm. Trwał bite dwadzieścia minut, podczas których ona nieprzerwanie wyła z rozkoszy.
- Goooool!!!! Zabrzmiał okrzyk za oknem.

                Kiedy ona wiła się jeszcze na zmasakrowanym biurku w parkosyzmach ekstazy, ja zebrałem swoje rzeczy i wyszedłem. Nie chciałem psuć wrażenia po tej dzikiej orgii i przepychać kolanka pod zlewem. 

Ślimaki #2 (Mikołaj)

- Ślimak, ślimak, pokaż rogi, dam ci sera na pierogi.

Och jak dziś gorąco. Chcę do mamusi. Mówiła, że schodzi z liścia tylko na chwilę, gdzie jest mamusia?
Żeby tylko znowu mnie nie wzięli. Oczki pieką mnie od ich śmierdzącej powierzchni, jak ja teraz zejdę z tej polany? I do tego ten upał. Poczekam tu, może mamusia przyjdzie? Jak są gładkociały to nie będzie suchaków. Może mnie tu już nie ruszą? Mamusiu…
Mówiłaś, że gładkociały nas nie zjedzą, że trzeba tylko się zwinąć i przeczekać, a ten mnie, patykiem chyba, albo pazurem, po brzuszku podrapał. Czemu tak robił? Czemu chciał mnie ze skorupki wyjąć? To nie suchak. Jak piecze. Nie przejdę tak polany nawet jak nie trzeba się przed suchakami chować, mamo gdzie jesteś? Gdzie poszłaś mamusiu?

- Ty, a może znajdziemy drugiego i zobaczymy jak się ścigają po stole?
- Głupi jesteś. Gdzie ci się ślimak będzie ścigał?
- No to wrzucimy go Marcie za kołnierz.
- Daj spokój, tylko się poskarży a nawet piszczenie będzie. Wrzućmy go do ogniska, podobno fajnie strzelają.

Może już wyjdę? Chyba jestem na ziemi. Wszystko się trzęsie jak się poruszają. Boję się mamusiu. Dobrze idę piecze ale pójdę. Polana zawsze prowadzi do lasu, tylko iść prosto, tak mówiła mamusia.
Ojejej! Znowu mnie podnoszą czego oni chcą? Znowu piecze, chowam się, żeby tylko nie chcieli mnie znowu drapać. Boję się mamusiu!

- To mój ślimak! Zostaw go! Jak nie będą się ścigać to go wyrzucę!
- To ja go wyrzucę tylko w ognisko.
- Głupek oddawaj go bo powiem mamie!
- Skarżypyta, patrz co zrobię z twoim ślimakiem!

Oj! Dobrze, że mi skorupka nie pękła od tego upadku. Może teraz sobie pójdę. Poznaje to miejsce to niedaleko od skraju polany. Wrócę zanim mama zauważy że mnie nie ma.
Ach!
Jak boli! Mój pancerzyk! Cały w kawałkach. Musiał na mnie nadepnąć przez przypadek. Zimno mi mamusiu i jak boli. Teraz na pewno nie wrócę pod łopian. Och może jednak, to niedaleko, tylko tak boli. Mamusia by wiedziała co zrobić, mamusiu!

- Ty idioto! Pocoś to zrobił?
- He he he he !
- Pokarzę ci w domu!
- Chłopcy! Szybko! Zbieramy się już!
- Już zaraz!
- Zostaw to idziemy.

Ojej, nie mogę. Już tu zostanę w tej trawie. Mamusiu! Przepraszam, że sobie poszłam. Wiem że podeszłam za blisko pola, ale tam był taki soczysty łopian, a ty miałaś pujść na drugi liść tylko na chwilę. Mamusiu? Gdzie jesteś?
Och znowu! Czego oni ode mnie chcą?

- Łukasz! Co ty tam jeszcze roisz?
- Nic mamo, już idę.
  Może się jeszcze skleisz jak poleżysz w krzakach? Uciekaj ślimaku.

Jak boli. Chyba mi odpadła część skorupki. Co teraz co ja zrobię bez skorupki? Mamusiu czemu oni mną wciąż rzucają? Zaraz jestem na łopianie. To skraj polany!
Mamusiu? Gdzie jesteś? To gdzieś tutaj było. Och jest mamusia! Mamusiu! Tu jestem! Tu na łopianie! Mamusiu!

- No już. Gotowi? No to jedziemy. Dosyć tego piknikowania. Macie chyba lekcje do odrobienia na jutro?
- Oj mamo…
- Marcin! Gdzie ty jeszcze? Jedziemy już słyszysz?
- Ja tylko, zapomniałem czegoś z pod wiaty.

Och! Nie mogę. Mamusiu zobacz mnie proszę tu jestem! Mamusiu jak boli bardzo. Co teraz ze mną będzie bez skorupki? Nie mogę się zwinąć, jak boli.
Ojej. Znowu mnie wzięli. Jak piecze. Czemu oni mnie tak męczą? Przecież nie jedzą nas. Dlaczego tak robią mamusiu…

- Masz głupia glizdo.
- Marcin bo się pogniewam! Wracaj natychmiast bo pojedziemy bez ciebie!
- Mamo! Marcin wrzucił mojego ślimaka do ogniska!
- Marcin! Czy to prawda?
- …
- Pytam się ciebie!
- I tak był zdeptany, nawet nie trzasnął w ogniu, a poza tym to Łukasz...
- Tyle razy ci mówiłam żebyś nie dotykał takich świństw!
- …

- Masz niczego nie dotykać w samochodzie. Jedziemy.